Chestah 's Blog

จิตสำนึกที่สึกหรอหนังรักเว้ยเฮ้ยและเสื่อมโทรม ทำให้หลายๆ คน ไม่รู้อะไรผิดอะไรถูกอีกต่อไปแล้ว ความเลวทุกระดับ ล้วนงอกรากมาจากจิตสำนึกที่มีปัญหาทั้งสิ้น เพราะหากสำนึกดี เราคงไม่มีคนที่โกงชาติขายแผ่นดิน เพราะหากสำนึกดี เราคงไม่มีพวกที่เห็นกงจักรเป็นดอกบัว มองคนชั่วเป็นศาสดา และถ้าสำนึกดี เราคงไม่มีพวกที่… ฯลฯ เราคิดถึงคนอื่นน้อยลง คิดถึงส่วนรวมน้อยลง แต่เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง เป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง จิตสำนึกเราชุ่ยลง เหมือนอย่างเหตุการณ์ล่าสุดที่ผมพบ ช่วงดึกของคืนหนึ่ง ขณะพนักงาน กทม.กำลังสาละวนกับการขนขยะหลายสิบถังขึ้นรถ มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งบึ่งมาด้วยความเร็ว วัยรุ่นคนหนึ่งบนรถคันนั้นแหกปากตะโกนแข่งกับเสียงแมงกะไซค์ที่ดังแสบแก้วหู “เหม็นขยะโว้ยยยย…” แน่นอนครับ กับเหตุการณ์นี้ เราอาจจะมองว่าเป็นเรื่องของความคึกคะนองแบบวัยรุ่น แต่ถามว่า ถ้าสำนึกของผู้คนในสังคมของเราดี เราจะมีคนที่ทำอะไรซึ่งชวนให้รู้สึกอดสูใจอย่างนี้ไหม? คิดดูสิครับว่า ขณะที่คนหลายๆ คนกำลังทำงานหนัก และพวกเขาอาจจะกำลังหิวข้าว เร่งมือเพื่อให้งานแล้วเสร็จเพื่อจะกลับไปอยู่กับครอบครัว แต่คนอีกพวกหนึ่ง กลับเห็นเป็นเรื่องคึกคะนอง ผมถามหน่อยว่า หัวจิตหัวใจของเราทำด้วยอะไร? ที่พูดมาทั้งหมด ก็เพียงเพื่อจะบอกนั่นล่ะครับว่า เรื่องแบบนี้ เอาเข้าจริง มันก็ไม่ได้เป็นแค่เรื่องของ “พฤติกรรมห่วยๆ ในโรงหนัง” หากแต่มันแฝงฝังอยู่ในทุกภาคส่วนของสังคม และฝังอยู่ในกมลสันดานของผู้คนจนบางครั้งก็อยากจะแงะออก เรื่องคนห่วยๆ ในโรงหนัง ที่จริง ผมก็ไม่อยากจะเรื่องมากอะไรหรอกครับ อันไหนให้กันได้ [...]